OKUL ÖNCESİ EĞİTİMİN ÖNEMİ

     

    

    

     

       Bir ülkenin insan potansiyelini oluşturan toplumun o ülkenin var olmasında en önemli unsur olduğu kabul edilirse; bu toplumun nasıl bireylerden yani hangi niteliklere sahip bireylerden oluştuğu da önem kazanır.Bu yüzden bir ülkenin insan kaynağını oluşturan toplumun istenilen nitelikteki bireylere sahip olması için eğitim etkinlikleri düzenlenmekte ve uygulanmaktadır.

   

    ''Eğitim etkinliklerinin, bireyleri henüz küçük yaşlardayken istenilen nitelikleri kazanmaları yönünde desteklemesi gerektiği'' görüşü, özellikle geride bıraktığımız yüzyılın ikinci yarısında genel olarak kabul görmüştür.Bu görüşten hareketle ülkeler, belki başlangıçta daha çok, endüstrileşmeyle birlikte çalışmaya yönlendirilen annelerin yerine küçük çocukların bakımını sağlamak amacı ile ancak daha sonraları asıl olarak eğitmek amacı ile erken çocukluk eğitimini düzenlemeye başlamışlardır.

       Türkiye'de okul öncesi döneminin, çocuğun yaşamında, ''bebeklik döneminin bitişiyle başlayan ve 3-6 yaşları (36-72 ay) arasında devam eden süreyi''kapsadığı kabul edilmektedir.Uluslararası literatürde bu dönem, Erken Çocukluk Dönemi olarak adlandırılmakta, ancak genellikle ''2 yaşından itibaren'' başladığı kabul edilmektedir.

     Piaget, Freud, Erikson, Kohlberg, Vygotsky gibi farklı çocuk gelişimi uzmanlarının görüşleri temelinde, kendi içinde de farklı dönemlere ayrılabilen bu dönemin, çocuğun gelişimi ve öğrenmesi üzerinde çok önemli olduğu kabul edilmektedir.Ancak günümüzde; bu dönemde gerçekleşemeyen gelişme ve öğrenmenin sonraki yıllarda telafi edilebileceği görüşü de savunulmaktadır.İnsan gelişiminin; ilk 6 yıldan sonra, yavaşlasa da devam ettiğine ve bu dönemde ihmale ''uğrayan'' gelişim ve öğrenmenin uygun destekle sonradan sağlanabileceğine işaret eden, bu daha ''umutlu'' yaklaşımı benimseyenlerin sayısı son yıllarda hiç de az değildir.

AYLA ATİYE ÖZDEMİR.

Doç. Dr. Alev Önder,Okul Öncesi Çocukları İçin Eğitici Drama Uygulamaları,İstanbul,2006